ادعـاهـای مـا در زنـدگـی
خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس: نگاهي به وبلاگها
ما تو زندگيمون خيلي ادعا داريم. خيلي هميشه فکر ميکنيم که حواسمون به همه چي هست و شايدم حق داشته باشيم، چون واقعا حرفامون رو يادمون ميره يا حواسمون به اتفاقاتي که اطرافمون ميافته، نيست. بعد اگه يك فيلمي از زندگي که کرديم، بگذارن جلومون، عوض اينکه به حرفها و ادعاهايي که کرديم فکر کنيم، فکر ميکنيم که چه جوري اشتباهات رو توجيه کنيم و ناراحت ميشيم از اينکه مچمون گرفته شده و دنبال راه فراريم.
به گزارش سرويس نگاهي به وبلاگهاي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، در وبلاگي به نشاني http://maryamss.wordpress.com آمده است: حالا تو دنياي مجازي همه کارهامون ثبت ميشه و نوشته است و ناخودآگاه ميشه بعدن ازشون استفاده کرد. هرکسي ميتونه پي به رفتارهاي غلط و اشتباهاتمون ببره و اگه آدم خيرخواهي باشه، اونا رو بهمون گوشزد کند. من خيلي اين موضوع را ديدم. شايد کسي مستقيما به من چيزي گفته، اما نوشتهها و حرفهايي باعث شده که دوباره برگردم عقب و ببينم کجا تغيير کردم. کجا اشتباه کردم. کجا خودم بودم و کجا فيلم بازي کردم.
به نظرم پذيرش حرفهاي اطرافيانمون خيلي مهمه(پذريش لزوما به معناي قبول کردن نيست). مهم اينه که هممون نقدهايي که بهمون ميشه رو لااقل گوش کنيم. مطمئننا اول ناراحت و عصبانيمون ميکنه و بعد وادارمون ميکنه به توجيه. اما حالت خوب و سازنده وقتي به وجود مياد که بعدش فکر کنيم. شايدم طرف واقعا اشتباه کرده باشه و ما اون طور نباشيم، اما لااقل اين فرصت رو داريم که به گذشتمون برگرديم و ببينيم که اصلا چه جوري بوديم و به قول شهيد چمران: «خدايا! ما را ببخش، گناهاني که ما را احاطه کرده و خود از آن آگاهي نداريم، گناهاني را که ميکنيم و با هزار قدرت عقل توجيه ميکنيم و خود از بدي آن آگاهي نداريم.»
انتهاي پيام
كد خبر: 8708-18179