پیش تا پایان، ای جاویدان ایران...

ورزشكاران ايراني براي دست يافتن به مدالهاي رنگارنگ در مسابقات جهاني و المپيک، محدودیتهای خاصی دارند. از جمله اینکه به دلیل اعتقاداتشان، رژیم صهیونیستی را به رسمیت نمی‌شناسند و برای همدردی با آزادگان و ستمدیدگان جهان، با ورزشکاران این رژیم مسابقه نمی‌دهند و البته این حرکت را به یک رسم بین‌المللی هم بدل ساخته‌اند.   از سوی دیگر، حتماً می‌دانید که بسیاری از کشورهای صاحب ورزش مانند چین، روسیه، ایتالیا، فرانسه، آمریکا و ژاپن، بخش عمده‌ی مدالهای خود را در رشته‌های زنان کسب می‌کنند در حالی که متانت، ارزشها و شخصیت زنان ایرانی اجازه نمی‌دهد در بسیاری از رشته‌های ورزشی که مقتضیات خاصی دارند، شرکت کنند.   موضوع دیگر نیز دخالت یافتن سیاست در ورزش توسط بسیاری از دولتهاست. بازیهای تدارکاتی تیمهای ملی ما را بر خلاف قوانین ورزش، به دلایل سیاسی لغو می‌کنند، روادید ورزشکاران ما برای شرکت در مسابقات انتخابی المپیک را صادر نمی‌کنند و با انگشت‌نگاری و ایجاد فشارهای روانی، جوانان ما را تحت فشار قرار می‌دهند.   همه‌ی این محدودیتها را کنار بگذاریم و به نتایج ورزش ایران نگاهی بیندازیم. انصاف چه می‌گوید؟ آیا ما شگفت‌انگیزترین نتایج را کسب نکرده‌ایم؟   در رده‌بندی مجموع مدالهای کسب شده‌ی ورزشکاران دنیا در المپیک از آغاز تا به امروز، 123 کشور موفق به دریافت مدال شده‌اند که ایالات متحده با مجموع 2404 مدال در صدر و مقدونیه با یک مدال برنز در قعر این جدول قرار دارند.   کشور ما که اغلب در المپیکهای زمستانی شرکت ندارد، تا قبل از المیپک 2008 موفق به کسب 46 مدال شده و در رتبه‌ی 44 دنیا قرار دارد. شاید این رتبه در نگاه اول چندان راضی‌کننده نباشد، اما بد نیست اگر با یک مقایسه‌ی آماری، کشورهایی که بعد از ما قرار دارند را مرور کنیم:   1-       جمهوری چک، متحد سیاسی اصلی آمریکا در منطقه‌ی اروپای شرقی و مهد ورزشهای زمستانی – رتبه‌ي‌45 دنیا 2-    ایرلند، یکی از کلونی‌های بریتانیای کبیر، کشوری که هر ساله به عنوان یکی از سه محل امن دنیا برای زندگی انتخاب می‌شود – رتبه‌ی 48 دنیا 3-    مصر، کشوری با سابقه‌ی باستانی و تاریخی، متحد اصلی رژیم صهیونیستی در میان اعراب، جعل‌کننده‌ی اصلی نام خلیج فارس با در اختیار داشتن شخصیتی به نام جمال عبدالناصر – رتبه‌ی 52 دنیا 4-       لوکزامبورگ، یکی از آرام‌ترین کشورهای دنیا، عضو اتحادیه‌ی اروپا، بزرگترین شریک تجاری فرانسه در اروپای غربی – رتبه‌ی 79 دنیا 5-    امارات عربی، پرادعاترین کشورک حاشیه‌ی خلیج فارس و فتنه‌انگیزترین متحد آمریکا در منطقه، جذب‌کننده‌ی بیشترین توریست و سرمایه‌ی اروپایی در آسیا – رتبه‌ي‌ 92 دنیا   این کشورها را به طور تفصیلی مرور کردیم. اما بد نیست باقی اسمها را هم به شکل فهرست‌وار از نظر بگذارنیم. کشورهایی که در رده‌بندی جمع مدالهای تاریخ المپیک، از ما پایین‌تر هستند:   صربستان، اسلواکی، سوریه، هنگ‌کنگ، ونزوئلا، پرو، لاتویا، جمهوری آذربایجان، پرتغال، جاماییکا، بلاروس، اندونزی، کرواسی، لیتوانی،‌ ایسلند (مرفه‌ترین کشور دنیا)، غنا، مالزی، شیلی، لاتویا، هند و...   برای بسیاری از آدمها که عادت کرده‌اند از دریچه‌ی چشمان سیاه و تنگ خود به دنیا نگاه کنند، این آمارها هم نشاندهنده‌ی توسعه و پیشرفت نیست. اما یکی از نتایجی که بررسی این جدول به ما نشان می‌دهد، این است که جمهوری اسلامی ایران از لحاظ توسعه‌یافتگی ورزشی، نخستین کشور منطقه، سومین کشور آسیا و یکی از 45 کشور برتر دنیا از بین 205 عضو کمیته‌ی بین‌المللی المپیک است.   مطمئناً این تحلیلهای شخصی و نظراتی نیست که از زبان یک ایرانی بیان شده باشد. آمارهایی است که هر طور بخواهید تویش ایراد و اشکال بتراشید، باز هم نمی‌توانید! اگر هم می‌خواهید کل جدول را نگاه کنید، می‌توانید به این منبع بروید ، با این حال شاید هرگز به 100 کشوری که پایینتر از نام بلند جمهوری اسلامی ایران قرار دارند نگاه نکنید، اما این را بدانید که: "پیش تا پایان، ای جاویدان ایران..."